Masalah – masalah yang dihadapi dalam melaksanakan aktivti terapi fizikal terdiri daripada pihak guru, murid dan ibubapa. Majoriti guru-guru pendidikan khas menghadapi dilema dalam menjalankan aktiviti terapi kerana kurang kepakaran. Persepsi pihak sekolah dan ibu bapa dengan melihat secara negatif menguasai kebimbingan dan ketakutan yang anak mereka akan cedera kerana menjalankan aktiviti terapi. Bagi satu pihak lain kegiatan aktiviti ini dianggap seperti bermain-main dan guru dianggap tidak menjalankan proses pengajaran dengan betul. Selain daripada itu guru juga tidak mempunyai masa yang cukup untuk menjalankan sesi terapi. Aktiviti ini memerlukan masa yang panjang mengikut tahap keupayaan murid. Murid tidak boleh dipaksa menghabiskan aktiviti pada waktu yang ditetapkan atau dipaksa melakukan aktivti yang tidak boleh mereka lakukan. Kebanyakan ibu bapa tidak memberikan kerjasama yang secukupnya dan tidak komited dalam usaha-usaha memulihkan anak mereka. Guru sukar memberikan tumpuan kepada murid dan aktiviti terapi kerana murid selalu tidak hadir ke sekolah. Keberkesanan aktiviti terapi tidak dapat dilihat dan dinilai dengan baik kerana murid itu sendiri kadang-kadang tidak memberikan kerjasama kepada guru. Masalah yang paling kritikal bagi guru ialah tiada tempat yang sesuai dan kekurangan keperluan alatan. Kebanyakan pihak pentadbir kurang memberikan kerjasama dalam memenuhi keperluan murid pendidikan khas.
Masalah juga dapat dilihat pada diri murid itu sendiri terutama yang mengalami gangguan emosi dan tingkah laku. Adakalanya murid terlalu sukar dikawal dan terlalu aktif apabila melibatkan beberapa peralatan. Latihan yang berterusan mendatangkan rasa jemu dan bosan dalam diri murid-murid penddikan khas. Mereka tidak nampak atau tahu tujuan mereka menjalankan aktiviti terapi. Oleh yang demikian sikap tidak memberikan kerjasama dan perhatian kepada guru merupakan antara kekangan yang sukar guru atasi. Dalam masa yang sama ada juga murid yang mengalami masalah kesihatan dan dibimbangkan aktivti yang dijalankan memberi kesan yang tidak baik kepada mereka. Oleh itu guru perlu merujuk kepada laporan perubatan mereka terlebih dahulu dan mengenalpasti masalah yang akan timbul jika menjalankan aktiviti terapi. Kerencatan mental yang dialami oleh murid menyebabkan murid sukar memahami arahan dan maksud guru atau ahli terapi sampaikan. Masalah perkembangan bahasa yang mereka alami lebih menyukarkan kerana kebanyakan mereka tidak boleh memberikan tindak balas yang betul.
Masalah juga dapat dilihat pada diri murid itu sendiri terutama yang mengalami gangguan emosi dan tingkah laku. Adakalanya murid terlalu sukar dikawal dan terlalu aktif apabila melibatkan beberapa peralatan. Latihan yang berterusan mendatangkan rasa jemu dan bosan dalam diri murid-murid penddikan khas. Mereka tidak nampak atau tahu tujuan mereka menjalankan aktiviti terapi. Oleh yang demikian sikap tidak memberikan kerjasama dan perhatian kepada guru merupakan antara kekangan yang sukar guru atasi. Dalam masa yang sama ada juga murid yang mengalami masalah kesihatan dan dibimbangkan aktivti yang dijalankan memberi kesan yang tidak baik kepada mereka. Oleh itu guru perlu merujuk kepada laporan perubatan mereka terlebih dahulu dan mengenalpasti masalah yang akan timbul jika menjalankan aktiviti terapi. Kerencatan mental yang dialami oleh murid menyebabkan murid sukar memahami arahan dan maksud guru atau ahli terapi sampaikan. Masalah perkembangan bahasa yang mereka alami lebih menyukarkan kerana kebanyakan mereka tidak boleh memberikan tindak balas yang betul.
Sikap ibu bapa juga dilihat memberikan sedikit sebanyak kekangan kepada program terapi ini. Majoritinya tidak mempunyai pengetahuan dan tidak mendapat pendedahan keperluan terapi bagi anak-anak mereka. Kebanyakkan mereka tidak berminat dan tidak mahu mengikuti perkembangan anak mereka . Persepsi melingkari kehidupan mereka bahawa anak-anak berkeperluan khas ini tidak akan berubah sampai bila-bila. Ketidaksanggupan ibu bapa meluangkan masa bersama semasa sesi terapi juga mempengaruhi sikap anak-anak mereka. Kebanyakan ibu bapa tidak menjalankan sesi terapi di rumah hanya mengharapkan semata-mata di hospital sahaja dan bergantung kepada guru sahaja. Ibu bapa tidak membarikan kerjasama dan tidak berusaha sebaik mungkin untuk mengubah kehidupan anak mereka. Keengganan mempelajari teknik-teknik terapi dengan betul menyebabkan anak-anak mereka terus terbiar. Pengetahuan yang rendah dalam kalangan ibu bapa sendiri menyebabkan ahli-ahli terapi sukar untuk berinteraksi dengan baik. Ini ditambah lagi dengan masalah kewangan dan pendapat yang rendah menjadi halangan kepada mereka meneruskan aktiviti terapi mengikut jadual yang telah ditetapkan.
Antara yang menjadi halangan dalam menjayakan aktiviti terapi ialah keperluan kawasan yang sesuai dan kondusif. Masalah ini tidak dapat diatasi dengan segera kerana kebanyakan disekolah semua kelas digunakan untuk sesi pengajaran dan pembelajaran. Oleh yang demikian guru perlu mencari alternatif lain bagaimana hendak menjalankan sesi terapi yang sesuai dengan keperluan sedia ada. Tambahan pula kesukaran mendapatkan alatan yang sesuai terutama sekali yang berkaitan dengan terapi snoezolen. Ada sebahagian alatan yang diperlu diimport dari luar negara dan ianya juga memerlukan perbelanjaan yang sangat besar.
No comments:
Post a Comment